II wojna światowa: Pierwsze kampanie (1939-45)

Historia Kanady Series wrze 30, 2012 at 4:39 pm

Zanim doszło do bezpośrednich starć żołnierza kanadyjskiego, najpierw na front europejski wędrowało zaopatrzenie z Kanady  dla armii brytyjskiej. Pomiędzy upadkiem Francji a inwazją Niemiec na Sowiety, Kanada wysyłała ogromne transporty broni i amunicji oraz innych materiałów wojennych niezliczonymi konwojami morskimi i drogą powietrzną. Wysyłano także pilotów i samoloty, które

Piechota z Torontońskiego Regimentu Szkockiego na pokładzie "Empress of Australia" w drodze do Wielkiej Brytanii (7 grudnia 1939)

wzięły udział w Bitwie o Anglię i w zwalczaniu niemieckich nalotów akcji Blitz. Gdyby doszło do planowanej inwazji niemieckiej na Wyspy Brytyjskie, żołnierze z I Korpusu Kanadyjskiego mieli bronić dróg na Londyn.

Kiedy doszło do wypowiedzenia wojny przez Anglię, Kanadzie przyznano rolę obrońcy Ameryki Północnej. Kiedy we wczesnej fazie wojny Japończycy zajęli Aleuty, Kanadyjczycy wypierali ich wraz z Amerykanami, a lotnictwo Kanady patrolowało nie tylko Atlantyk ale również Pacyfik z obawy przed

Pracownica zakładów zbrojeniowych Defence Industries przy montażu bomb 500 kg

japońskimi łodziami podwodnymi.

Z kolei po atlantyckiej stronie lądu dochodziło do licznych ataków łodzi podwodne na statki handlowe u wybrzeży Nowej Fundlandii. Kiedy jedna z łodzi odpaliła torpedę w urządzenia portowe na wyspie Bell, uznano ten incydent za jedyny bezpośredni atak sił niemieckich przeciwko lądowi Ameryki Północnej (nie licząc masowo wysyłanych japońskich balonów zapalających).

W Europie żołnierz kanadyjski operacje lądowe na duża skalę rozpoczął fatalnie, od opisywanego wcześniej rajdu na Dieppe. Jednak całe dywizje przystąpiły do boju dopiero podczas inwazji na Sycylię.

RCAF

Kanada została objęta akcją wyszkoleniową pilotów Wspólnot Brytyjskiej, największego takiego programu w historii. Oznaczało to wyszkolenie w bazach na terenie Kanady aż… 49808 pilotów nie licząc innego personelu. Połowa z nich to Kanadyjczycy, ubierani następnie RCAF (Królewskie Kanadyjskie Siły Lotnicze) lub RAF.

Kanadyjskie siły lotnicze odegrały ważną rolę podczas II wojny światowej. W szczytowym punkcie, w styczniu 1944, służyło w nich 215 tys. ludzi (w tym 15 tys. kobiet). Z tego 65 tys. stacjonowało w Kanadzie, a 46 tys. stacjonowało poza Kanadą (głównie w Europie). RCAF miało wtedy 78 dywizjonów, z tego 43 stacjonowało w Kanadzie, a 35 za granicą. Podczas wojny straty RCAF wyniosły 13 657 zabitych i 1889 zaginionych. Ponadto około 3 tys. ludzi zginęło w wypadkach.

 

Kampania Włoska

Pod kryptonimem Operation Husky wojska alianckie dokonały w lipcu i sierpniu 1943 roku inwazji na Sycylię. Jej celem strategicznym było pozbawienie państw osi Sycylii jako bazy wypadowej dla lotnictwa i marynarki, otwierając dla aliantów całe Morze Śródziemne. Drugim celem było wciągnięcie do działań wojennych większej ilości sił włoskich, z nadzieją na ewentualne wyeliminowanie tego państwa z wojny.

Dowódcą całego przedsięwzięcia był generał Dwight Eisenhower, generał Sir Harold Alexander został dowódcą wojsk lądowych, które otrzymały nazwę 15. grupy armii i składały się z brytyjskiej 8. armii pod dowództwem generała Montgomery’ego i 7. armii amerykańskiej dowodzonej przez generała Pattona. Kanadyczycy lądowali siłą I Kanadyjskiej Dywizji Piechoty oraz I Kanadyjskiej Brygady Czołgowej.

Był to początek trwającej prawie dwa lata kampanii włoskiej, która przyniosła po obu stronach podobną liczbę zabitych, rannych lub zaginionych: nieco ponad 300 tysięcy żołnierzy.

Kanadyjczyków zginęło w niej 25 tysięcy.

 

Lądowanie w Normandii

W tej największej w historii pod względem użytych sił i środków operacji desantowej w historii wojen, trzon sił inwazyjnych stanowiły wojska amerykańskie, brytyjskie i kanadyjskie. Miała ona na celu otwarcie tzw. drugiego frontu w zachodniej Europie. Operacja została przeprowadzona we wtorek 6 czerwca 1944 pod dowództwem gen.

Żołnierze kanadyjscy w Normandii ze zdobyczną flagą

Eisenhowera. Składała się z dwóch faz: desantu powietrznego blisko 24 tysięcy spadochroniarzy i piechoty szybowcowej oraz desantu morskiego około 133 tysięcy żołnierzy piechoty i sił specjalnych.

Siły kanadyjskie reprezentowała 3 Kanadyjska Dywizja Piechoty (Canadian 3rd Infantry Division) lądująca na Plaży Juno. Oddziały które lądowały na tym odcinku wybrzeża, musiały się zmierzyć z 11 bateriami 155 mm dział, 9 bateriami dział 75 mm oraz z gniazdami karabinów maszynowych, schronami i innymi umocnieniami oraz z falochronem dwa razy wyższym niż na plaży Omaha. Pierwszy rzut stracił 50% swojego stanu osobowego – były to jedne z największych strat podczas D-day.

Pomimo tych przeszkód w ciągu kilku godzin Kanadyjczycy osiągnęli przyczółki na plaży i zaczęli posuwać się w głąb lądu. 6. kanadyjski pułk pancerny był jedyną aliancka jednostką, która osiągnęła wyznaczone cele w dniu 6 czerwca, dotarł on do drogi z Caen do Bayeux wdzierając się w terytorium wroga na 15 km w głąb

Pod koniec D-day 14 tys. Kanadyjczyków było już na lądzie a kanadyjska dywizja osiągnęła największe postępy ze wszystkich sił sprzymierzonych, pomimo silnego oporu jaki napotkała.

Lądowanie było częścią alianckiej Operacji Overlord czyli inwazji we Francji, trwającej od 6 czerwca do końca sierpnia 1944 roku, która stanowiła początkową fazę działań wojennych na froncie zachodnim (1944-1945).

O tym obszerniej – za tydzień.

 (tp)