O jak gorzko!

Porady babci Jelonki sier 15, 2017 at 10:45 pm

Bylice (łac. Artemisia) to jednoroczne rośliny, których jest na świecie aż 300 gatunków. Charakteryzują się aromatycznym zapachem i gorzkim smakiem. Rosną na rumowiskach i w ogrodach. Wiele gatunków bylic to zwyczajne chwasty porastające nieużytki. Współcześni szamani i wróżki wierzą, że roślina ta odpędza złe moce, negatywną energię, chroni także przed zmęczeniem, słonecznym udarem, dzikimi zwierzętami i złem wszelakim. Dla tych, którzy nie wierzą w gusła mam dobrą wiadomość – są gatunki bylic, które mają właściwości oczyszczające m.in. bylica boże drzewko, bylica estragon, bylica piołun i bylica pospolita.

boze drzewkoBylica boże drzewko

 

Charakteryzuje się silnym aromatem i gorzkim smakiem. Dawniej wykorzystywano ją do usuwania pasożytów u dzieci. Zawiera w swoim składzie cenne substancje takie jak olejek eteryczny, związki kumarynowe, żywice, kwasy organiczne, garbniki, gorycze, sole mineralne i niewielkie ilości prowitaminy A i witaminy C. Właściwości lecznicze posiadają części nadziemne rośliny. W medycynie ludowej herbatki z ziela bożego drzewka używane były jako środek pobudzający apetyt, dobroczynnie oddziałujący jednocześnie na przebieg procesów trawiennych i pobudzenie macicy. Jest to dobry środek na nieregularne miesiączkowanie, ponieważ stymuluje menstruacje i jest stosowane w celu jej wywołania. Ze względu na swoje właściwości napotne jest przydatna przy przeziębieniach i grypie.

Napar z bylicy bożego drzewka:

1 łyżeczkę suszonego ziela zalać 1 szklanką wrzątku i parzyć pod przykryciem przez około 15 minut. Napar pić trzy razy dziennie. Może być stosowany przy chorobach wątroby, pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych (zastojów żółci, stanów skurczowych), także w niedokwaśności, zapaleniu żołądka, jelit i lekkich biegunkach. Działa przeciwzapalnie i oczyszczająco. Naparem można też płukać gardło. Dzięki swoim właściwościom bakteriobójczym jest skutecznym środkiem na stany zapalne jamy ustnej.

piolunBylica piołun

Nazywana też wermutem, absyntem lub po prostu piołunem. Używana głównie do sporządzania gorzkich likierów żołądkowych i wermutów oraz do aromatyzowania wódek. Najbardziej znanym alkoholem wyrabianym z piołunu jest absynt. Bylica piołun posiada też wiele innych cennych właściwości, w tym leczniczych i oczyszczających. W medycynie naturalnej korzysta się z ziela piołunu i z liści. Zawierają one olejek lotny, ponadto związki goryczkowe, flawonoidy i garbniki oraz sole mineralne, w których znajduje się dużo potasu. Substancje te działają żółciotwórczo, żółciopędnie, przeciwskurczowo, antyseptycznie i przeciw pasożytniczo.

Napar z piołunu

Zalać łyżkę ziela piołunu szklanką wrzątku i trzymać pod przykryciem nad parą przez pół godziny. Odstawić go następnie do naciągnięcia na dalsze 10 minut i odcedzić. Spożywać od 1/2 do jednej łyżki na godzinę przed posiłkami przez kilka dni. Napar z piołunu działa przede wszystkim tonizująco i moczopędnie. Ale nie tylko. Podaje się go przy niedokwaśności żołądka, niestrawności. Wermut pobudza funkcje wydzielnicze przewodu pokarmowego i zwiększa apetyt. Jest niezastąpionym środkiem do walki z przewlekłymi nieżytami żołądka i jelit, połączonymi ze zmniejszonym wydzielaniem soków trawiennych i żółci. Ze względu na silnie gorzki smak jest polecany przy zgadze, wzdęciach, i w przypadku kolki jelitowej. Napar poprawia też przemianę materii. Ponadto stosuje się je przy niewydolności trzustki. Można je podawać osobom w wieku podeszłym oraz rekonwalescentom po ciężkich chorobach i operacjach przełyku, żołądka i dwunastnicy. Napar z piołunu może być też stosowany zewnętrznie w formie nacierania i obmywania ciała, gdyż działa odkażająco.

Bylica pospolitabylica_pospolita

Ma intensywny zapach, a jej lecznicze właściwości są podobne do bylicy piołun, jednak znacznie słabsze. W ziołolecznictwie stosuje się ziele i korzeń bylicy pospolitej. Zawierają one olejki eteryczne, żywicę i gorycz. Dzięki swojemu składowi, Bylica pospolita ułatwia przyswajanie pokarmów. Pobudza wydzielanie soku żołądkowego, ułatwia przepływ żółci do dwunastnicy i pobudza wątrobę do zwiększonego wytwarzania żółci. Ziele bylicy wykorzystuje się by złagodzić wzdęcia i bóle powodowane kurczem mięśni gładkich w przewodzie pokarmowym. Korzeń natomiast jest używany do wspomagania leczenia przy nieżytach jelit. Ma właściwości przeciwskurczowe. Dodawana do kąpieli łagodzi skutki choroby reumatycznej, a jej intensywny aromat działa relaksująco. Bylica pospolita jest wykorzystywana też do oczyszczania organizmu- działa toksycznie na robaki obłe w przewodzie pokarmowym oraz słabo moczopędnie. Uwaga! W dużych dawkach pobudza krwawienia miesiączkowe i może spowodować poronienie.

Przeciwwskazania

Bylica pospolita jest rośliną trującą i w większych ilościach jest toksyczna! Nie należy zaczynać kuracji tym ziołem przy ostrym nieżycie żołądka lub jelit, ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego. Zaprzestać stosowania bylicy trzeba w okresie miesiączkowania, ciąży i karmienia.

Bylica estragon (draganek)

Estragon uprawiany jest ze względu na swoje aromatyczne liście, które dodają anyżkowo-lukrecjowego smaku do sosów, sałatek oraz octów ziołowych. Francuzi wykorzystują jej właściwości uspakajające i przygotowują z niej napój na bezsenność i nadpobudliwość ruchową. Draganek jest też roślina leczniczą, wykorzystuje się jego ziele, które zawiera  olejki eteryczne i dużo soli mineralnych, w tym jod, który jest dla człowieka niezbędnym mikroelementem. Należy pamiętać, by nie gotować estragonu, bo można utracić jego właściwości. Estragon najlepiej sprawdza się w kuchni jako dodatek do potraw. Zawiera enzymy trawienne, które pomagają strawić mięso oraz inne białka. Uważany jest za łagodny, nie podrażniający środek moczopędny, który pomaga naszemu organizmowi wypłukać wszelkie toksyny. Najlepszym sposobem na stosowanie estragonu w przypadkach problemów trawiennych jest forma domowego octu.

ocet estragonOcet estragonowy

1 pełna szklanka świeżych gałązek estragonu, 250 ml octu winnego, 1 długa gałązka świeżego estragonu. Ugnieść liście estragonu na dnie miski i następnie umieścić je w 250 ml słoju. Doprowadzić do wrzenia ocet, ale nie gotować go, zdjąć szybko z ognia i zalać nim liście estragonu zostawiając około 5 cm wolnego miejsca od góry słoja. Zakręcić słój szczelnie. Marynować zawartość słoja w ciepłym pomieszczeniu przez około 10 dni, potrząsając słojem dosyć często. Po 10 dniach spróbować ocet. Jeśli smak jego nie jest wystarczająco silny, odcedzić liście estragonu, zgnieść świeże liście zioła (około 1 pełnej szklanki) i ponownie zalać octem. Marynować przez następne 10 dni. Przecedzić ocet przez czystą szmatkę. Sparzyć długą, świeżą gałązkę z liśćmi estragonu przez 15 sekund w gotującej się wodzie. Umieścić w słoju, następnie zalać to estragonowym octem. Zakręcić szczelnie.