Po 16 latach Zbigniew Farmus prawomocnie uniewinniony

Polacy w Kanadzie Top News wrze 15, 2017 at 12:30 pm

Zbigniew Farmus

Przez wiele lat mieszkał w Kanadzie, gdzie wraz z żoną Grażyną, jeszcze w latach 80. wydawał tygodnik “Echo Tygodnia”. Działał tu również w pro-solidarnościowej organizacji PCAG (Polish-Canadian Action Group). Ale w 1998 nowy polski wiceminister obrony Romualda Szeremietiewa, powołał go jako asystenta w pionie uzbrojenia i sprzętu wojskowego. Po 3 latach Farmus został aresztowany w czasie rejsu promem do Szwecji…

Afera zaczęła się od artykułu „Kasjer z Ministerstwa Obrony”. Tekst ukazał się 7 lipca 2001 r. na łamach „Rzeczpospolitej”. Tym kasjerem miał być współpracownik Szeremietiewa – Zbigniew Farmus. W podtytule artykułu napisano: „Asystent Romualda Szeremietiewa żądał w imieniu wiceministra łapówek od koncernów zbrojeniowych. Szeremietiew w ciągu 4 lat kupił lancię, działkę i wybudował dom, wydając znacznie więcej pieniędzy, niż zarobił.”
Artykuł spowodował burzę nie tylko medialną. Najpierw na płynącym do Szwecji promie „Rogalin” funkcjonariusze Urzędu Ochrony Państwa, w obecności kamer i fotoreporterów zatrzymali Farmusa. Jeszcze tego samego dnia trafił on do aresztu. W kilka godzin później, w atmosferze skandalu, Szeremietiew został odwołany ze stanowiska sekretarza stanu w MON. Pod nadzorem prokuratury, śledztwa w sprawie korupcji w MON wszczęły Żandarmeria Wojskowa i UOP. Kluczową rolę w tych zdarzeniach odegrał ówczesny minister obrony Bronisław Komorowski, który przechwalał się w wywiadach, że kazał WSI inwigilować Szeremietiewa i szczycił się swą czujnością – „to ja złapałem Farmusa”. Podczas konferencji prasowej, Komorowski zapytany, co się stanie, jeśli okaże się, że Szeremietiew jest niewinny – odparł, że to będzie oznaczało koniec jego kariery politycznej. Podkreślił, że gdyby okazało się, że oskarżył niewinnego człowieka, to wycofa się z działalności politycznej, bowiem jako człowiek honoru inaczej nie będzie mógł postąpić.
Zbigniew Farmus ukończył socjologię na Uniwersytecie Warszawskim (1972). W latach 1972–1973 pracował jako ładowacz w Przedsiębiorstwie Transportu i Sprzętu Budowlanego we Wrocławiu, a następnie, do 1979, jako starszy asystent w Zakładzie Socjologii Uniwersytetu Wrocławskiego.

W 1979 wraz z żoną i dziećmi wyjechał z PRL do Austrii. Pozostał na emigracji. W 1982 osiedlił się w Kanadzie, uzyskał obywatelstwo kanadyjskie i przebywał tam do roku 1992. Oprócz tego, że wydawał największy podówczas tygodnik polonijny „Echo Tygodnia”, działał w międzynarodowej organizacji popierającej Solidarność o nazwie Conference Solidarity Support Organisation. Był też członkiem kanadyjsko-polonijnej Polish-Canadian Action Group i jako jej przedstawiciel uczestniczył w międzynarodowych konferencjach na rzecz poparcia Solidarności w Nowym Jorku, Los Angeles, Edmonton, Toronto, Caracas, Lund, Paryżu i Londynie. Był też przedstawicielem Polskiej Partii Niepodległościowej na terenie Kanady. Od połowy lat 80. XX w. aż do samorozwiązania, był członkiem Rady Narodowej RP na Uchodźstwie i wiceprzewodniczącym jej oddziału w Kanadzie. Delegat Kongresu Polonii Kanadyjskiej na Pierwsze Spotkanie Kraj – Emigracja – Polonia Wschód-Zachód w 1990, zorganizowane pod patronatem marszałka Senatu RP Andrzeja Stelmachowskiego. Delegat Rady Narodowej RP – Oddział w Kanadzie na uroczystość przekazania w Warszawie insygniów władzy przez prezydenta RP Ryszarda Kaczorowskiego wybranemu prezydentowi Lechowi Wałęsie.

Funkcjonariusze UOP wciągają Zbigniewa Farmusa na pokład wysłanego przez ministra obrony Komorowskiego śmigłowca Marynarki Wojennej.

Funkcjonariusze UOP wciągają Zbigniewa Farmusa na pokład wysłanego przez ministra obrony Komorowskiego śmigłowca Marynarki Wojennej.

W roku 1992 wrócił do Polski. Był współorganizatorem Ruchu dla Rzeczypospolitej. Działał na rzecz zjednoczenia prawicy w Przymierzu dla Polski i Obozie Patriotycznym. Był współorganizatorem AWS. Był członkiem Rady Politycznej RS AWS. Wreszcie został zatrudniony jako doradca Szeremietiewa. Pracował tam do zatrzymania przez UOP w lipcu 2001.
W akcie oskarżenia znalazły się dwa zarzuty: 1. i 2. dotyczące dostępu do informacji niejawnych bez upoważnienia oraz trzy zarzuty łapówkarskie: 3. (20 tys. dolarów), 4. (100 tys. dolarów) i 5. (50 tys. dolarów).

W dniu 18 grudnia 2006 r. sąd rejonowy w Warszawie uniewinnił Zbigniewa Farmusa z zarzutów korupcyjnych, ale uznał go winnym złamania ustawy o ochronie informacji niejawnych za co skazał Farmusa na 2,5 roku więzienia. Po ogłoszeniu wyroku Farmus wyszedł na wolność bowiem jego tymczasowe aresztowanie trwało dokładnie 2,5 roku.

Od wyroku odwołania złożył Farmus oraz prokuratura.
W dniu 7 czerwca 2008 r. Sąd Okręgowy X Wydział Karny w Warszawie uniewinnił Farmusa z zarzutów złamania ustawy o ochronie informacji niejawnych i nakazał ponowne rozpatrzenie dwu zarzutów korupcyjnych 3. i 4. Sprawa wróciła do sądu rejonowego.

Romuald Szeremietiew

Romuald Szeremietiew

Dnia 2 lutego 2017 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieście II Wydział Karny (sprawa II K 491/08) wydał wyrok uniewinniający Farmusa z zarzutów 3. i 4.
Tym samym żaden z zarzutów postawiony w akcie oskarżenia nie utrzymał się.

Ku zaskoczeniu obrony od wyroku uniewinniającego Farmusa odwołała się prokuratura.

W dniu 15 wrześnie 2017 r. sąd odwoławczy odrzucił zaskarżenie prokuratury i utrzymał w mocy wyrok uniewinniający Zbigniewa Farmusa.

Po 16 latach od wybuchu afery „kasjer z Ministerstwa Obrony” został ostatecznie prawomocnym wyrokiem uniewinniony.

W trakcie całego tego postępowania obrońcą Zbigniewa Farmusa był mecenas Bonifacy Bąk.

Więcej – TUTAJ. I TUTAJ. I TUTAJ.