“Przymieszka do kuracyj wiosennych”

Porady babci Jelonki luty 13, 2018 at 7:59 pm

Mimo tego, że najczęściej spotyka się ją jako roślinę dekoracyjną na rabatkach, niegdyś używana była w medycynie oficjalnej i ziołolecznictwie ludowym.

544963132“Zielnik lekarski” z 1905 roku tak opisywał jej zastosowanie: “…w naparze 30 g na litr wody – przeciw chrypce, katarowi bronchialnemu, ropnym cierpieniom płucnym, dolegliwościom żołądka. Zwykle miesza je się z innemi ziołami roztwarzającymi śluz, jak z podbiałem, babką. Zewnętrznie używa się naparu do wymywania ran. Sok wyciśnięty z liści służy jako przymieszka do kuracyj wiosennych”.

Miodunka plamista (Pulmonaria officinalis), ang. Lungwort plant, nazywana dawniej płucnikiem lekarskim, była zawsze lubianym i skutecznym środkiem stosowanym w przypadkach schorzeń dróg oddechowych, takich jak zapalenie oskrzeli (zwłaszcza przewlekłe), zapalenie płuc, gruźlica, astma, rozedma płuc. Ta niepozorna roślina osiąga zaledwie 30 cm wysokości z owłosioną łodygą i lancetowatymi liśćmi w białe plamki, ale zadziwia bogactwem swego składu i działania. Kwitnie początkowo na kolor niebieski i czerwony z czasem przyjmując fioletową barwę kwiatostanu. Kolor kwiatów zależny jest od kwasowości gleby. Nie bez powodu roślina nazywana jest miodunką, gdyż jest rośliną miododajną cenioną przez pszczoły. Dzięki zawartości śluzów roślinnych, działa osłaniająco na błony śluzowe, a garbniki i saponiny odpowiadają za nasilenie odruchu wykrztuśnego.

Do celów leczniczych stosuje się ziele, ale wykorzystać też można liście.Wodne wyciągi z ziela miodunki działają wykrztuśnie, osłaniająco, przeciwwysiękowo, przeciwkrwotocznie, wzmacniająco, przyśpieszają gojenie ognisk gruźliczych i ran na skórze oraz błonach śluzowych Jest to surowiec o działaniu ściągającym, moczopędnym, przeciwkamiczym i “czyszczącym krew”.

Macerat z miodunki

Pół szklanki świeżego rozdrobnionego (zmielonego) ziela zalać 2 szklankami wody przegotowanej; odstawić na 5-6 godzin, przecedzić. Pić 2 razy dziennie po 100 ml. Macerat można przechowywać w lodówce przez 2-3 dni. W kuracjach odtruwających: wypić 200 ml w ciągu dnia małymi porcjami.

pulmonaria-saccharata-fl-ahaines-bOdwar z miodunki

1-2 łyżki rozdrobnionego ziela zalać 1 szklanką wody; gotować 10 minut; odstawić na 30 minut, przecedzić. Wypić w ciągu dnia 200-400 ml w porcjach 50 ml. Odwarem można przemywać skórę (przeciwzapalne, ściągające, krzemionkowe, odżywcze, przeciwwysiękowe, przeciwtrądzikowe). Odwar i macerat może posłużyć do sporządzenia toniku: do 100 ml naparu lub maceratu wlać 100 ml wody przegotowanej z octem 5%, 100 ml alkoholu 40-70% (może być spirytus salicylowy lub mrówczany lub kamforowy), albo 100 ml wina białego wytrawnego, wymieszać.Lungwort4-2012

Doustnie preparaty z miodunki można wykorzystać w leczeniu nieżytu i zakażeń układu oddechowego. W przypadku leczenia schorzeń układu oddechowego miodunka wykazuje synergizm z podbiałem, poziewnikiem, przytulią, żywokostem, ślazem, prawoślazem, babką płesznik, babką szerokolistną lub wąskolistną, omanem, hyzopem, kopytnikiem, malwą, arcydzięglem, anyżem, tymiankiem, cząbrem, mydlnicą, lebiodką i fiołkiem wonnym lub trójbarwnym.

Miodunka – zbiór i suszenie

0049334_5902115940354_1Zbiór kwitnącego ziela można rozpocząć już w marcu, samych liści – nieco później, aż do maja. Suszenie w luźnej wiązce powieszonej pod sufitem lub rozłożone cienką warstwą na papierze, w suchym i przewiewnym miejscu, w temperaturze do 35°C . Po ususzeniu surowiec należy przechowywać w szczelnie zamkniętym słoju lub torebce papierowej, w zacienionym miejscu. Zioło jest bezpieczne w stosowaniu, jednak przy przekroczeniu zalecanej dawki może spowodować zaparcia.

Ciekawostka

Pewien górnik opowiadał, że zaraz po wojnie, kiedy zaczynał pracę w kopalni, lekarze przy zapaleniu płuc, podejrzeniu pylicy, a nawet gruźlicy, zapisywali pacjentom napar z miodunki dosładzany czubatą łyżką miodu gryczanego. Innym sposobem było zalewanie zmielonej na pył miodunki samogonem/wódką, a następnie ucieranie całości z miodem gryczanym w ilości zioło/wódka-miód 1:2. Co ciekawe takie specyfiki, potrafili wykonać farmaceuci w aptekach, do których wysyłali swoich pacjentów owi lekarze.