Leśny krajobraz z Kanady trafił na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO

Kanada Series Top News lip 28, 2018 at 12:30 pm

zz aki3Obecna lista UNESCO liczy już ponad 1000 obiektów zlokalizowanych na całej kuli ziemskiej, wśród których wyróżnia się zabytki związane z dziedzictwem kulturowym, przyrodniczym lub mieszanym. 

Właśnie została rozszerzona przez Komitet Światowego Dziedzictwa UNESCO (UNESCO World Heritage Committee) obradujący w Manamie, stolicy Bahrajnu, o kolejne obiekty, w tym jeden w Kanadzie i aż sześć w Europie.

Po wielu latach starań, na listę dopisano leśny krajobraz kulturowy Pimachiowin Aki pierwszych narodów (a konkretnie Odżibwejów) obejmujący obszary tajgi na terenie prowincji Manitoba i Ontario.

Obóz indiański w regionie Pimachiowin Aki 

Obóz indiański w regionie Pimachiowin Aki

Pimachiowin Aki w języku Odżibwejów, to “Las dający życie”. Obejmuje takie tereny jak parki prowincyjne Atikaki i South Atikaki w Manitobie i przyległe w Ontario: park Woodland Caribou oraz rezerwat przyrody Eagle-Snowshoe. W sumie ponad 30 tys. km kw. lądu, głównie tajgi, z wieloma rzekami, jeziorami i mokradłami. Występuje tu wiele gatunków flory i fauny borealnej, m.in. łoś euroazjatycki, wilk szary, rosomak tundrowy, ryś, zając amerykański, jesiotr jeziorny, wilsonka kanadyjska i nury. Pimachiowin Aki jest domem dla największego stada karibu na południe od Zatoki Hudsona.

Woodland Caribou Provincial Park

Woodland Caribou Provincial Park

W granicach Pimachiowin Aki żyją cztery niewielkie społeczności Odżibwejów, którzy zamieszkują te tereny od ok. 7 tys. lat. Znaleziono tu pozostałości tradycyjnych narzędzi i broni myśliwskiej, obozów myśliwych i cmentarzy, a także rysunki naskalne.

zz aki2

Na terenie Pimachiowin Aki znajdują się liczne piktogramy stworzone ponad 5 tysięcy lat temu.

Na początku XVII w. na tereny te przybyli Europejczycy w poszukiwaniu futer. Od 1870 roku budowano tu kościoły i szkoły z internatami, do których wysyłano indiańskie dzieci odbierane rodzicom. W latach 1930–1940, tradycje Odżibwejów dokumentował tu amerykański antropolog Alfred Irving Hallowell (1892–1974).

Odżibwejowie opiekują się swoją ziemią zgodnie z tradycją Dżi-dżanauendamang Dżidakiiminaan („utrzymania ziemi”) opierającą się na trzech zasadach: czczeniu darów stwórcy poprzez odpowiednie użytkowanie ziemi, utrzymywaniu relacji opartych na szacunku dla aki („ziemia i jej całe życie”) poprzez odpowiednie praktyki i zwyczaje, oraz na utrzymywaniu harmonijnych relacji z innymi ludami poprzez sojusze i partnerstwa oraz szacunek dla starszyzny, strażników tradycji.

W 2002 roku pięć pierwszych narodów Odżibwejów utworzyło Pimachiowin Aki Corporation, która m.in. przygotowała dokumentację niezbędną do ubiegania się o status światowego dziedzictwa UNESCO.

zz unescoPonadto do listy UNESCO została dopisana m.in. katedra Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Naumburgu, jeden z ważniejszych niemieckich zabytków sztuki średniowiecznej. Drugim niemieckim obiektem uznanym za godny upamiętnienia uznano archeologiczny system fortyfikacji w Hedeby i Danevirke, odgrywający znaczną rolę w czasach epoki Wikingów. Na listę wpisano także Aasivissuit – Nipisat w Danii, zlokalizowany między lodem i morzem teren myśliwski użytkowany przez Eskimosów i słynny z igloo. Obiekty zlokalizowane w Europie uzupełniają także ruiny miasta Medina Azahara w Hiszpanii, słynne z produkcji maszyn do pisania przemysłowe miasto Ivrea we Włoszech oraz grupa wulkanicznych szczytów Chaine des Puys we Francji.

Wśród innych nowych miejsc na świecie znalazły się zabytki takie jak największa oaza na świecie – Al-Ahsa Oasis w Arabii Saudyjskiej, starożytne miasto Qalhat w Omanie, struktury megalityczne w Göbekli Tepe w Turcji, ukryte miejsca związane z kultem chrześcijańskim w regionie Nagasaki w Japonii, buddyjski monaster Sansa zlokalizowany na południu Półwyspu Koreańskiego, krajobraz archeologiczny Sassanid w regionie Fars w Iranie, ruiny kamiennej osady Thimlich Ohinga w Kenii, budynki w stylu wiktoriańskim i art déco w Mumbaju w Indiach, góry Barberton Makhonjwa w Południowej Afryce, Fanjingshan w Chinach, park narodowy Chiribiquete w Kolumbii oraz rezerwat Tehuacán-Cuicatlán Valley w Meksyku, znany z gęsto rosnących kaktusów kolumnowych.

Lista światowego dziedzictwa została utworzona w 1972 r. w Paryżu i od tej pory stale poszerza się o kolejne obiekty szczególnie istotne z punktu widzenia dziedzictwa kulturowego lub naturalnego.

Więcej – TUTAJ.

zz aki