Boles\u0142aw Fujarczuk:<\/strong> By\u0142a godzina 4 nad ranem 10 lutego 1940 roku. Mieszkali\u015bmy wtedy w wiosce Roman\u00f3wka. Powiedzieli, \u017ceby\u015bmy zacz\u0119li si\u0119 zbiera\u0107 i nic ze sob\u0105 nie zabierali, bo tam gdzie b\u0119dziemy wszystko jest gotowe. Trzeba by\u0142o wszystko zostawi\u0107 i szybko opu\u015bci\u0107 nasz dom.<\/p>\n Rodzina Fujarczuk – Roman\u00f3wka<\/p><\/div>\n N\u0141: A by\u0142 to przecie\u017c \u015brodek zimy.<\/strong><\/p>\n BF:<\/strong> By\u0142 mr\u00f3z, by\u0142o bardzo zimno. Saniami zawieziono nas do Szczurowic. Tam by\u0142a szko\u0142a, w kt\u00f3rej czekali\u015bmy 2 dni a\u017c burza \u015bnie\u017cna przejdzie. Potem zawie\u017ali nas do Radziechowa, gdzie za\u0142adowano nas do wagonu poci\u0105gu towarowego.<\/p>\n N\u0141: Do wagonu, w kt\u00f3rym panowa\u0142y nieludzkie warunki.<\/strong><\/p>\n BF:<\/strong> W wagonach by\u0142y prycze, dwa poziomy, spali\u015bmy na deskach. Na \u015brodku znajdowa\u0142a si\u0119 wyci\u0119ta dziura, kt\u00f3ra s\u0142u\u017cy\u0142a za toalet\u0119. Drzwi by\u0142y zablokowane, nie wolno by\u0142o ich nawet uchyla\u0107. Nie pozwolono nam wychodzi\u0107, tylko \u017co\u0142nierze sowieccy mogli je otworzy\u0107. Nie by\u0142o wody do picia, wkr\u00f3tce ludzie zacz\u0119li chorowa\u0107, szerzy\u0142y si\u0119 wszy. By\u0142o bardzo ci\u0119\u017cko.<\/p>\n N\u0141: Jak d\u0142ugo trwa\u0142a ta podr\u00f3\u017c?<\/strong><\/p>\n BF:<\/strong> Jechali\u015bmy tak chyba ze 30 dni, a\u017c dojechali\u015bmy do Kotlasu. To by\u0142o ostatnie miejsce gdzie dochodzi\u0142a kolej, stamt\u0105d zabrano nas sa\u0144mi do Kopyt\u0142owa, a potem wywieziono nas do Ni\u017cna Lupa wg\u0142\u0105b syberyjskiego lasu.<\/p>\n N\u0141: Co sta\u0142o si\u0119 po przyje\u017adzie?<\/strong><\/p>\n BF:<\/strong> Ulokowano nas w baraku z innymi rodzinami. Mieszkali\u015bmy tam wszyscy razem, siedem os\u00f3b, bez ogrzewania. Wszyscy musieli\u015bmy pracowa\u0107. Przydzielono nas do wyr\u0119bu lasu. Przez 2 lata pracowali\u015bmy w bardzo ci\u0119\u017ckich warunkach. By\u0142o zimno, byli\u015bmy g\u0142odni. Niestety m\u00f3j ojciec i dziewi\u0119cioletni brat zmarli na Syberii. M\u00f3j braciszek Bronis\u0142aw umar\u0142 z wyczerpania i g\u0142odu. Pami\u0119tam jak m\u00f3wi\u0142 przed \u015bmierci\u0105, \u017ce jak b\u0119dzie ciep\u0142o to p\u00f3jdziemy do lasu, nazbieramy sobie jag\u00f3d i si\u0119 najemy. Ojciec opr\u00f3cz wycie\u0144czenia mia\u0142 te\u017c gangren\u0119 w nodze, bo przyt\u0142uk\u0142 j\u0105 sobie przy pracy w lesie i zmar\u0142.<\/p>\n N\u0141: To musia\u0142o by\u0107 dla Pana bardzo bolesne.<\/strong><\/p>\n BF:<\/strong> Musieli\u015bmy pochowa\u0107 ojca. Ja mia\u0142em 15 lat, m\u00f3j brat 13, byli\u015bmy jak dwa szkielety. Pami\u0119tam jak d\u0142ubali\u015bmy i kopali\u015bmy gr\u00f3b dla ojca w tej zamarzni\u0119tej ziemi. By\u0142o bardzo du\u017co \u015bniegu, a ziemia by\u0142a jak kamie\u0144. Nawet na pogrzebie nie mog\u0142em by\u0107, musia\u0142em i\u015b\u0107 do pracy, bo inaczej nie dostaliby\u015bmy chleba. W taki sam spos\u00f3b chowali\u015bmy naszego braciszka Bronis\u0142awa, w tej zimnej ziemi.<\/p>\n N\u0141: By\u0142 Pan nastoletnim ch\u0142opcem, kt\u00f3ry w przeci\u0105gu dw\u00f3ch lat zazna\u0142 wraz z rodzin\u0105 tyle cierpienia. Czy by\u0142o co\u015b o czym Pan cz\u0119sto my\u015bla\u0142, co\u015b co podtrzymywa\u0142o Pana na duchu?<\/strong><\/p>\n BF:<\/strong> Jedyna my\u015bl, kt\u00f3ra mnie nie opuszcza\u0142a i ci\u0105gle kr\u0105\u017cy\u0142a mi po g\u0142owie to \u017ceby przed \u015bmierci\u0105 naje\u015b\u0107 si\u0119 wystarczaj\u0105co chleba. Jestem gotowy umrze\u0107, \u017cebym tylko mia\u0142 wystarczaj\u0105co chleba.<\/p>\n N\u0141: Uczucie g\u0142odu by\u0142o najbardziej dotkliwe.<\/strong><\/p>\n BF:<\/strong> G\u0142\u00f3d nas wyka\u0144cza\u0142, a maj\u0105c 15 lat, \u017ceby prze\u017cy\u0107 musia\u0142em zdobywa\u0107 si\u0119 na czyny, kt\u00f3rymi dzisiaj niestety nie ma si\u0119 co chwali\u0107. Czasami cz\u0142owiek wy\u017cebra\u0142 kawa\u0142eczek chleba u tubylc\u00f3w lub suchara, kt\u00f3rego rozpuszczali\u015bmy w wodzie. Czasami \u017ceby prze\u017cy\u0107 trzeba by\u0142o ukra\u015b\u0107 kawa\u0142ek chleba, tylko cz\u0119sto nie by\u0142o nawet tego. Te prze\u017cycia by\u0142y bardzo ci\u0119\u017ckie. W dodatku niedo\u017cywienie spowodowa\u0142o, \u017ce zachorowali\u015bmy na kurz\u0105 \u015blepot\u0119. By\u0142em jak niewidomy, po zmierzchu nic nie widzia\u0142em. Mama stara\u0142a si\u0119 nam pom\u00f3c i zdoby\u0107 dla nas kawa\u0142ek mi\u0119sa od tamtejszych rolnik\u00f3w. Jak gotowa\u0142a to mi\u0119so to nachylali\u015bmy si\u0119 nad garnkiem, bo ju\u017c sama para pomaga\u0142a nam z\u0142agodzi\u0107 t\u0119 chorob\u0119. Wszyscy by\u015bmy si\u0119 wyko\u0144czyli, gdyby nie amnestia.<\/p>\n N\u0141: Wraz z amnesti\u0105 pojawi\u0142a si\u0119 szansa na opuszczenie tej \u201enieludzkiej ziemi\u201d.<\/strong><\/p>\n BF:<\/strong> M\u00f3wiono nam, \u017ceby\u015bmy zostali, bo trwa wojna, ale nie pos\u0142uchali\u015bmy komendanta. Opu\u015bcili\u015bmy Sybir. Po kilku tygodniach dotarli\u015bmy do Uzbekistanu, gdzie organizowa\u0142y si\u0119 oddzia\u0142y Polskiej Armii. Ja bardzo chcia\u0142em dosta\u0107 si\u0119 do Armii Genera\u0142a W\u0142adys\u0142awa Andersa. Uporczywie, codziennie pr\u00f3bowa\u0142em.<\/p>\n N\u0141: Nie chcieli Pana przyj\u0105\u0107?<\/strong><\/p>\n BF:<\/strong> Mia\u0142em tylko 17 lat i by\u0142em chodz\u0105cym szkieletem.<\/p>\n N\u0141: Ale nie podda\u0142 si\u0119 Pan?<\/strong><\/p>\n BF:<\/strong> Bardzo chcia\u0142em by\u0107 jednym z \u017co\u0142nierzy. Codziennie stawa\u0142em w kolejce, a\u017c kt\u00f3rego\u015b dnia jeden z oficer\u00f3w powiedzia\u0142 \u201eWe\u017a go on tutaj codziennie przychodzi\u201d. Tak zosta\u0142em przyj\u0119ty do 23 Pu\u0142ku Piechoty 2-go Korpusu pod dow\u00f3dztwem Genera\u0142a Andersa.<\/p>\n N\u0141: I wtedy wyruszy\u0142 Pan w misj\u0119?<\/strong><\/p>\n BF:<\/strong> Nie od razu, ale w pewnym momencie \u017co\u0142nierze zacz\u0119li wyje\u017cdza\u0107 do Iranu. Ja niestety nie mog\u0142em wyjecha\u0107 wraz ze swoj\u0105 jednostk\u0105, bo zachorowa\u0142em na tyfus. Pr\u00f3bowa\u0142em, my\u015bla\u0142em, \u017ce dam rad\u0119, ale wyszed\u0142em na zbi\u00f3rk\u0119 i zemdla\u0142em. Zosta\u0142em skierowany na kwarantann\u0119. Warunki by\u0142y beznadziejne, spali\u015bmy na cementowej pod\u0142odze we w\u0142asnym ubraniu. By\u0142em w bardzo s\u0142abym stanie, ale przetrwa\u0142em, chyba tylko dlatego, \u017ce by\u0142em m\u0142ody. W ko\u0144cu uda\u0142o mi si\u0119 wyjecha\u0107 ostatnim transportem z genera\u0142em Andersem. Najpierw dotar\u0142em do Iranu, gdzie dali nam mundury \u017co\u0142nierskie, wyk\u0105pali nas, ogolili i nakarmili. Po dw\u00f3ch, trzech tygodniach wyruszyli\u015bmy do Iraku.<\/p>\n N\u0141: To w Iraku zosta\u0142 Pan przyj\u0119ty do lotnictwa?<\/strong><\/p>\n BF:<\/strong> W Iraku wydano rozkaz og\u0142aszaj\u0105cy przyj\u0119cie do lotnictwa. \u017beby dosta\u0107 si\u0119 do jednostki, trzeba by\u0142o mie\u0107 uko\u0144czone dwie klasy Gimnazjum. Nasz dow\u00f3dca powiedzia\u0142, \u017ceby wyst\u0105pili ci kt\u00f3rzy chc\u0105 si\u0119 przenie\u015b\u0107 do lotnictwa. Nikt si\u0119 nie zg\u0142osi\u0142. Wtedy dow\u00f3dca zapyta\u0142: \u201eFujarczuk dlaczego ty nie wyst\u0119pujesz?\u201d. Ja mu odpowiedzia\u0142em: \u201ePanie poruczniku trzeba mie\u0107 dwie klasy Gimnazjum sko\u0144czone, a ja sko\u0144czy\u0142em tylko 7 klas\u0119 w 1939 roku\u201d. On powiedzia\u0142 Ty si\u0119 zg\u0142o\u015b, a ja Ci dam korepetycje i si\u0119 przygotujemy do tego egzaminu. Egzamin zda\u0142em i wyruszyli\u015bmy w podr\u00f3\u017c.<\/p>\n N\u0141: Do Anglii?<\/strong><\/p>\n BF:<\/strong> Podr\u00f3\u017c trwa\u0142a trzy miesi\u0105ce. Przez kraje \u015brodkowego wschodu, Kana\u0142 Sueski, Durban, Capetown w po\u0142udniowej Afryce. Stamt\u0105d przedostali\u015bmy si\u0119 do Anglii Liverpool i do stacji zbornej Polskiego Lotnictwa Blackpool.<\/p>\n N\u0141: I tam zosta\u0142 Pan przydzielony do legendarnego Dywizjonu 303?<\/strong><\/p>\n BF:<\/strong> To by\u0142 1943 rok, zosta\u0142em przydzielony do obs\u0142ugi naziemnej Dywizjonu 303 w Norholt. By\u0142em chyba jedynym z tej grupy, kt\u00f3ry mia\u0142 szcz\u0119\u015bcie dosta\u0107 si\u0119 do tego bardzo s\u0142ynnego oddzia\u0142u.<\/p>\n N\u0141: Co Pan zapami\u0119ta\u0142 z tego dnia?<\/strong><\/p>\n BF:<\/strong> Nie mog\u0142em uwierzy\u0107 w to, co si\u0119 wydarzy\u0142o. Cz\u0142owiek w tak kr\u00f3tkim czasie z takiego rynsztoku \u017cyciowego jaki prze\u017cy\u0142 na Sybirze, znalaz\u0142 si\u0119 w Anglii. Poczu\u0142em wolno\u015b\u0107. P\u00f3\u017aniej mia\u0142em te\u017c tam du\u017co przyjemnych prze\u017cy\u0107. Na przyk\u0142ad, po paru miesi\u0105cach w Dywizjonie, ci kt\u00f3rzy nie mieli bliskich, mogli wyjecha\u0107 na urlop do angielskich rodzin, kt\u00f3re zaprasza\u0142y polskich lotnik\u00f3w. Ja si\u0119 zg\u0142osi\u0142em i dosta\u0142em si\u0119 do bardzo bogatej rodziny. Zabrali mnie i koleg\u0119 Rolls-Roycem do pa\u0142acu. W\u0142a\u015bciciele zajmowali si\u0119 produkcj\u0105 piwa. Cz\u0142owiek nie chcia\u0142 uwierzy\u0107, jakie warunki oni mieli. Poczu\u0142em si\u0119 jakbym z piek\u0142a wst\u0105pi\u0142 do nieba.<\/p>\n Boles\u0142aw w mundurze lotnika<\/p><\/div>\n N\u0141: Powr\u00f3\u0107my jeszcze do Pana pracy w Dywizjonie, czym si\u0119 Pan tam zajmowa\u0142?<\/strong><\/p>\n BF:<\/strong> W Dywizjonie 303 by\u0142em operatorem w centrali telefonicznej, gdzie zawiadamia\u0142em pilot\u00f3w, dawa\u0142em sygna\u0142 do gotowo\u015bci udzia\u0142u w bitwie. Piloci zawsze musieli by\u0107 w pe\u0142nej gotowo\u015bci. Ka\u017cdy z nas mia\u0142 bardzo wa\u017cn\u0105 funkcj\u0119. By\u0142em bardzo dumny z tego, \u017ce mog\u0119 by\u0107 cz\u0119\u015bci\u0105 tej za\u0142ogi.<\/p>\n N\u0141: Co m\u00f3wiono o pilotach Polakach?<\/strong><\/p>\n BF:<\/strong> Wszyscy im zazdro\u015bcili odwagi i ich bojowego nastroju. Oni trzymali si\u0119 razem, walczyli o Polsk\u0119. Byli zawsze gotowi. Nie bali si\u0119. NF: Czy Pan si\u0119 czego\u015b ba\u0142?<\/strong><\/p>\n BF:<\/strong> Pewnego razu siedz\u0105c przy aparacie radiowym w centrali, zauwa\u017cy\u0142em na oknie od\u0142amek bomby, kt\u00f3r\u0105 rzucili na nasze lotnisko. Gdyby ten od\u0142amek przeszed\u0142 przez okno, m\u00f3g\u0142by mnie zabi\u0107. Mia\u0142em du\u017co szcz\u0119\u015bcia.<\/p>\n N\u0141: W Dywizjonie by\u0142 Pan do 1944 roku i co sta\u0142o si\u0119 p\u00f3\u017aniej?<\/strong><\/p>\n BF:<\/strong> Jak zacz\u0119\u0142a si\u0119 inwazja zosta\u0142em przeniesiony na 9\u2013miesi\u0119czny kurs radiooperatora pok\u0142adowego w Halton i Cranwell. W 1946 roku jako sier\u017cant zosta\u0142em oddelegowany do dow\u00f3dztwa I-szej grupy bombowej w Bawtry. Pracowa\u0142em tam przy obs\u0142udze dywizjonu brytyjskiego przyk\u0142adowo kiedy dywizjon wykonywa\u0142 tzw. \u201elot dzi\u0119kczynny\u201d, czyli odlatywa\u0142 do Stan\u00f3w Zjednoczonych to nadzorowali\u015bmy ten proces do momentu, a\u017c ameryka\u0144ska kontrola przej\u0119\u0142a nawigacj\u0119. W 1947 roku zosta\u0142em przeniesiony do Dunholme Lodge do Biura Demobilizacyjnego i tam dosta\u0142em awans na starszego sier\u017canta.<\/p>\n![\"\"](\"https:\/\/bejsment.com\/wp-content\/uploads\/2021\/06\/Fujarczuk-Family-Romanowka-193x.jpg\")
<\/a><\/a><\/p>\n<\/a><\/a><\/p>\n