Pomarańczowe kurtki znów w lesie. Sezon na jelenie w Ontario

Pomarańczowe kurtki znów w lesie. Sezon na jelenie w Ontario

Godziny cierpliwego oczekiwania, leśne wędrówki, trudny teren, ogniska i męskie rozmowy. Dla wielu myśliwych sezon na jelenie to coś więcej niż samo polowanie.

Wraz z nadejściem sezonu polowań w lasach Ontario ponownie pojawiają się myśliwi w charakterystycznych pomarańczowych kurtkach i kamizelkach. Pakują samochody, zabierają sprzęt, broń, termosy z kawą i ruszają na leśne wyprawy. Dla wielu to długo wyczekiwany czas, okazja do spotkania z kolegami, oderwania się od codziennych obowiązków i spędzenia dnia na świeżym powietrzu.

Polowanie na jelenia nie jest jednak tak łatwe, jak mogłoby się wydawać. Jelenie są czujne, ostrożne i doskonale znają swój teren. Często wystarczy jeden szelest, żeby zwierzyna zniknęła między drzewami. Niejeden myśliwy spędza cały dzień w lesie, a wraca bez żadnego trofeum.

Cierpliwość – najważniejsza broń myśliwego
Każdy ma swoją metodę. Niektórzy wybierają ambony i specjalnie przygotowane stanowiska. Potrafią siedzieć tam godzinami, praktycznie bez ruchu, cierpliwie obserwując okolicę. Chłód, wilgoć, czasami wiatr i długie oczekiwanie należą do tej gry. Można przesiedzieć pół dnia i nie zobaczyć ani jednego jelenia.
Inni wolą chodzić po lesie. Powoli przemierzają ścieżki, zatrzymują się, nasłuchują i wypatrują śladów zwierzyny. Trzeba mieć oczy i uszy szeroko otwarte, bo w lesie każdy dźwięk może mieć znaczenie.
Jest też polowanie z nagonką. Wtedy potrzebna jest większa grupa ludzi, dobra organizacja i współpraca. Nagoniacze przemieszczają się przez wyznaczony teren, a pozostali myśliwi zajmują ustalone stanowiska. To sposób wymagający szczególnej dyscypliny i przestrzegania zasad bezpieczeństwa.

Ontario – tutaj łatwo stracić drogę
Ontario to nie tylko lasy i drzewa. To również ogromne obszary mokradeł, bagien, jezior, rzek i rozlewisk. Niektóre miejsca są trudno dostępne, pełne gęstych zarośli i podmokłego gruntu.
Wystarczy oddalić się od grupy, zejść z właściwej drogi i stracić orientację. W takim terenie można szybko znaleźć się w poważnych tarapatach. Rozlewiska potrafią skutecznie utrudnić powrót, a kiedy zaczyna zapadać zmrok, sytuacja robi się jeszcze trudniejsza.
Dlatego dobra znajomość terenu, GPS, mapa i wcześniejsze ustalenie miejsca zbiórki to nie luksus, ale konieczność.

WAŻNE! Bezpieczeństwo przede wszystkim
W lesie nie ma miejsca na brawurę. Każdy uczestnik wyprawy powinien wiedzieć, gdzie znajdują się pozostali. Należy poinformować bliskich o miejscu pobytu i planowanej godzinie powrotu, zabrać naładowany telefon, GPS, latarkę i odpowiednie wyposażenie.
Szczególną ostrożność trzeba zachować przy posługiwaniu się bronią. Nigdy nie wolno strzelać do nierozpoznanego celu. Trzeba zawsze wiedzieć, co znajduje się za nim, i przestrzegać wszystkich zasad bezpiecznego obchodzenia się z bronią.
Podczas polowań z nagonką każdy musi znać swoje stanowisko i położenie pozostałych uczestników. Nie wolno zmieniać miejsca bez uzgodnienia z grupą.
Pomarańczowa kurtka nie daje nieśmiertelności. Jeden błąd, chwila nieuwagi lub nieodpowiedzialny strzał mogą kosztować ludzkie życie. Żaden jeleń nie jest wart takiego ryzyka!

Ognisko, kawa i męskie rozmowy
Nie każdy wyjazd kończy się sukcesem łowieckim, ale nie oznacza to straconego dnia. Dla wielu myśliwych równie ważna jest sama atmosfera wspólnych wypraw.
Po kilku godzinach spędzonych w terenie przychodzi czas na odpoczynek. Na leśnej polanie pojawia się ognisko, termos z gorącą kawą i coś do jedzenia. Wokół ognia zbierają się koledzy. Zaczynają się rozmowy o sprzęcie, broni, samochodach i poprzednich sezonach.
Jeden opowiada, jak zobaczył jelenia zaledwie kilkadziesiąt metrów od swojego stanowiska. Drugi wspomina wyprawę, podczas której przez kilka godzin siedział na ambonie i nie doczekał się żadnego spotkania ze zwierzyną. Ktoś inny prezentuje nowy sprzęt i opowiada o swoich planach na kolejne polowanie.
Nie brakuje żartów, śmiechu i koleżeńskich docinków. Czasami więcej dzieje się przy ognisku niż podczas całego dnia polowania.

Nie zawsze chodzi o trofeum
W rzeczywistości tylko niewielkiej części uczestników udaje się wrócić z upolowanym jeleniem. Wielu spędza w lesie długie godziny bez żadnego rezultatu. Jednak dla nich sezon to również tradycja, przyjaźń i możliwość spotkania z ludźmi, których łączy wspólna pasja.
Są wyprawy, podczas których najważniejszym wydarzeniem jest zobaczenie jelenia z daleka. Są takie, z których pozostają tylko zmęczone nogi, zimne ręce i kilka dobrych historii do opowiedzenia.
I może właśnie w tym tkwi część tej tradycji: w cierpliwości, wspólnych wyjazdach, rozmowach przy ognisku i koleżeństwie, które trwa nie tylko w sezonie.
Bo najlepszy finał leśnej wyprawy to niekoniecznie trofeum. To powrót wszystkich do domu w zdrowiu, zadowolonych z kolejnego dnia spędzonego razem.
Michał Bogusławski